സ്വപ്നാടനം

കഥയറിയത്തവര്‍

2011-01-13T09:19:00.008+05:30

രാവിലെ വെട്ടം വീഴുന്നതിനു മുന്പേ തിരിച്ചതാണ്‌. ഇങ്ങു എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും സന്ധ്യയായിരുന്നു.
റബേക്ക മുന്നിലും തലച്ചുമടുമായി കാലെബ് പിന്നിലുമായി നടന്നു.

"ലെയാ...എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷങ്ങള്‍...കുഞ്ഞു ദാവീദിനു സുഖം തന്നെയല്ലേ?"...വെള്ളം കോരിക്കൊണ്ടൂ നിന്ന യുവതിയോടു റബേക്ക കുശലം ചോദിച്ചു. അവര്‍ക്കത് ഇഷ്ടമായില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. മുഖം കറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വീടിനകത്തേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയി. കപ്പി തിരിച്ചു കറങ്ങി, തൊട്ടി ശബ്ദത്തോടെ വെള്ളത്തില്‍ വീണു.

മൂന്നാഴ്ചകൊന്ട് എത്രപ്പെട്ടന്നാണ്‌ എല്ലാവരും മാറിപ്പോയത്. നഗരമാണെങ്കില്‍ അപരിചിതരെക്കൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. പെസഹാത്തിരുന്നാളിന്റേതുപോലെ. പരിചയമുള്ളവരാണെങ്കില്‍ ദാ കണ്ടില്ലേ ഇങ്ങനെ.

"നിങ്ങളല്ലേ പറഞ്ഞത് ആ ഒലിവു മരം ഉണങ്ങിപ്പോവുമെന്ന്, നോക്കൂ അത് തളിരിട്ടിരിയ്ക്കുന്നു." റബേക്കാ വീടിനോടുചേര്‍ന്നുള്ള ഒലിവുമരത്തിലേയ്ക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി. ഉവ്വ് അത് ഉണങ്ങിപ്പോവുമെന്ന് താന്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയതുതന്നെയാണ്. കാലെബ് ഓര്‍മ്മിച്ചു.

“എനിയ്ക്കു വയ്യ ഈ ചുമടെടെക്കാന്‍...”. തലയില്‍ നിന്നും ചാക്കുകെട്ട് ഇറക്കി വയ്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ പിറുപിറുത്തു. മൂന്നു മാസം മുന്‍പ് അവരുടെ കഴുത ചത്തു പോയിരുന്നു.

ഹെബ്രോണില്‍ അവര്‍ക്ക് കുടുംബവക കൃഷിസ്ഥലമുണ്ട്. അതില്‍ അയാള്‍ക്ക് ഓഹരിയുമുണ്ട്. പൊന്നു വിളയുന്ന മണ്ണ്‌. ബാര്‍ളിയും ഗോതമ്പുമാണ് പ്രധാനകൃഷി. കഴുതയുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ മൂന്നു ചാക്കു ഗോതമ്പും ഒരു ചാക്കു ബാര്‍ളിയും കൊണ്ടു വന്നാല്‍ ഒരു മാസത്തെ കച്ചവടത്തിനു മതിയാവും. ഇപ്പോള്‍ കഴുതയില്ല. ഒരു തവണ പോയാല്‍ ഒരു ചാക്കു ഗോതമ്പേ കൊണ്ടു വരാനാവൂ. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കു പോവണം. ചുമടൊക്കെ താന്‍ തന്നെ എടുക്കുകയും വേണം. ഇത്തവണ കൃഷിയിറങ്ങിയതേയുള്ളൂ. കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ വിളവ് ഒന്നാം തരമായിരുന്നു. ഇത്തവണത്തെ വിളവെടുപ്പിനു മുന്‍പായിട്ട് ഒരു കഴുതയെ വാങ്ങണം.

സാധാരണ ഹെബ്രോണിലേയ്ക്കു പോയാല്‍ കൂടിവന്നാല്‍ രണ്ടൊ മൂന്നോ ദിവസത്തിനകം തിരിച്ചുവരാറുള്ളതാണ്‌. അരദിവസത്തെ യാത്ര മതിയാവും. പക്ഷേ ഇത്തവണ പക്ഷേ പോയത് ധാന്യം കൊണ്ടുവരാം മാത്രമായിരുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞ തവണ പോയിരുന്നപ്പോള്‍ തന്നെ അപ്പന്‍ കിടപ്പിലായിരുന്നു. ഇനി അധികം കാലമില്ലെന്ന് അപ്പന്‍ തന്നെ പറയുകയും ചെയ്തു. വൈദ്യനും അതു തന്നെയാണു പറഞ്ഞത്. ഇത്തവണ ചെന്നപ്പോള്‍ തീരെ അവശതയിലായിരുന്നു. നാലു നാള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മരിച്ചു. സംസ്കാരവും ചടങ്ങുകളുമായി പിന്നെയും മൂന്നാലു ദിവസം. പേരെഴുതിയ്ക്കുകയും വേണമായിരുന്നു. പിന്നെ അല്ലറ ചില്ലറ കൃഷിപ്പണികളും മറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു. മടങ്ങിയപ്പോള്‍ മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

യാത്രയുടെ ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നതുകൊന്ട് നേരത്തേ തന്നെ കിടന്നു. ഒരു കുളമ്പടി ശബ്ദം അടുത്തടുത്തു വരുന്നു. താനൊന്നു മയങ്ങിയിരുന്നോ, കാലെബ് സംശയിച്ചു. ആരോ വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നു. കൊളുത്തെടുത്തപ്പോഴേയ്ക്കും അവര്‍ വാതില്‍ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തുകടന്നിരുന്നു. പട്ടാളക്കാരാണ്‌. പ്രധാനി കുതിരപ്പുറത്തു വെളിയില്‍ തന്നെയുണ്ട്. റാന്തല്‍ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഊരിപ്പിടിച്ച വാളുമായി മൂന്നുപേര്‍ വീടുമുഴുവന്‍ അരിച്ചു പെറുക്കി. പേടിച്ചരണ്ട് റബേക്ക ഭിത്തിയൊടൂ പറ്റിച്ചേര്‍ന്നു നിന്നു. തിരിച്ചു പോവുമ്പോള്‍ ഇല്ല എന്നു പറയുന്നതുകേട്ടൂ. വല്ല കള്ളന്മാരെയും അന്വേഷിച്ചു വന്നതായിരിയ്ക്കും.

ഒന്നോ രണ്ടൊ മണിയ്ക്കൂറു കഴിഞ്ഞു കാണണം. ഞട്ടിയുണര്‍ന്നത് ഒരു കൂട്ട നിലവിളി കേട്ടാണ്‌ . ദിക്കു മനസിലായില്ല, എങ്കിലും അകലെയല്ല. ഒരു മൈലിനുള്ളില്‍ എവിടെയോ എന്തോ സംഭവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. എന്താവും?കാലെബും റബേക്കയും കുറച്ചു നേരം കട്ടിലില്‍ എഴുനേറ്റിരുന്നു. പിന്നെ കിടന്നു.

നേരം വെളുത്തു. മഞ്ഞുണ്ട്, നല്ല തണുപ്പും. കാലെബ് കിടക്കയില്‍ ചുരുണ്ടു കൂടിയെങ്കിലും റബേക്ക എഴുന്നേറ്റ് പതിവു ജോലികളില്‍ വ്യാപൃതയായി. അപ്പത്തിനുള്ള മാവു അരച്ചു വച്ച് വീടിനു വെളിയില്‍ ഇറങ്ങി.

മൂന്നുമാസമായി ഉപയോഗശൂന്യമായി ആകെ അലങ്കേലമായി കിടന്നിരുന്ന തൊഴുത്തും പരിസരവും ആരോ വൃത്തിയാക്കിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്നു. അവര്‍ കാലെബിനെ വിളിച്ചെഴുന്നേല്‍‌പിച്ചു.

അതു മാത്രമോ കല്ലുകൂട്ടി പുതിയ ഒരടുപ്പ്, അടുത്ത് കൂട്ടിയിട്ട ചാരം. അധികം പഴയതല്ലാത്ത കഴുതച്ചാണകം ഒരു മൂലയ്ക്ക്.

ആരോ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു അവര്‍ ഉറപ്പിച്ചു. വല്ലവരും ഒളിച്ചു താമസിച്ചതാവുമോ? ഇന്നലത്തെ പട്ടാളക്കാരുടെ വരവുമായി കൂട്ടീ വായിച്ചാല്‍ അതിനു സാധ്യതയുണ്ട്. അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ വല്ല അന്യദേശക്കാരും സത്രത്തില്‍ ഇടം കിട്ടാതെ വന്നപ്പോള്‍...അങ്ങനെയൊരു സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. ലക്ഷണം വച്ചു നോക്കിയാല്‍ ആരാണെങ്കിലും ഒരു രണ്ടാഴ്ചയെങ്കിലും തങ്ങിയമട്ടൂണ്ട്. തന്നെയുമല്ല കുറച്ചു നാള്‍കൂടി തങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലുമായിരുന്നെന്നു തോന്നുന്നു. വിറകു ശേഖരിച്ച് അടുക്കി വച്ചിട്ടൂണ്ട്. അപ്പോള്‍ പിന്നെ കള്ളന്മാരും കൊള്ളക്കാരുമൊന്നുമല്ല. അന്യദേശക്കാരാണങ്കില്‍ ഒന്നോ രണ്ടൊ ദിവസം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോവേണ്ടതല്ലേ! അപ്പോള്‍ പിന്നെ ആരായിരിയ്ക്കും.

ഉപേക്ഷിയ്ക്കപ്പെട്ടനിലയില്‍ പഴന്തുണിക്കഷണങ്ങള്‍. അപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കൊപ്പം ഒരു കുഞ്ഞും ഉണ്ടായിരുന്നിരിയ്ക്കുമോ?
ആരോടെങ്കിലും അന്വേഷിയ്ക്കണം. ആരുടെയും കണ്ണീല്‍‌പെടാതെ ഇത്രനാളും ആര്‍ക്കും ഇവിടെ കഴിയാന്‍ പറ്റുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല.

“മൂന്നു നാലു ദിവസം മുന്‍പേ വന്നിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു നാലു ദനാറയെങ്കിലും വാടക ചോദിയ്ക്കാമായിരുന്നു”. റബേക്ക അപ്പോഴോര്‍ത്തത് കഴുതയെ വാങ്ങുന്നതിനെപ്പറ്റിയാണ്. കാലെബ് അപ്പോഴും അത് ആരായിരിയ്ക്കാമെന്നാണ് ചിന്തിച്ചത്.

അപ്പോഴാണ് അടുക്കിയ വിറകുകള്‍ക്കു പിന്നില്‍ ഒരു തുണിക്കെട്ട് റബേക്ക കണ്ടത്. അവര്‍ പതുക്കെ കെട്ടഴിച്ചു. ഒരു ചെപ്പ് , അതില്‍ നിറയെ പൊന്ന്. മാലകള്‍, മോതിരങ്ങള്‍. റബേക്കയ്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

“നിങ്ങളിതു കാണുന്നുണ്ടോ എന്തൊക്കെയാണിത്...” പൊന്നിന്റെ ചെപ്പുമായി അവര്‍ കാലെബിന്റെ അടുത്തെത്തി.

റബേക്കയുടെ വിളി കാലെബിനെ ആലോചനയില്‍ നിന്നുണര്‍ത്തി.

“ശ്...ശ്...ആരോ ഇങ്ങോട്ടു വരുന്നുണ്ട്...”
ഒരു മനുഷ്യന്‍...കണ്ടിട്ട് വിദേശിയാണെന്നു തോന്നുന്നു. റബേക്ക വേഗം തന്നെ ചെപ്പ് കുപ്പായത്തിന്റെ മടക്കുകളില്‍ മറച്ചു.
ഒരു ഒട്ടകവുമുണ്ട്.

“എന്റെ പേര് ആര്‍ത്തബാന്‍...ഞാന്‍ പേര്‍ഷ്യയില്‍ നിന്നു വരുന്നു” ആഗതന്‍ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. “മൂന്നു ദിവസമായി ഞാന്‍ ഇവിടെ എന്റെ മൂന്നു സുഹൃത്തുക്കളെ തിരയുന്നു. ഒട്ടകപ്പുറത്താണു അവരുടെ സഞ്ചാരം , വേഷം എന്റേതുപോലെ തന്നെ, പേര്‍ഷ്യക്കാരാണ്. ഈ വഴിയെങ്ങാനും വന്നുവോ അവരെങ്ങാനും?”

“ഇല്ല”. കാലെബാണു മറുപടി പറഞ്ഞത്. ഇന്നലെ വന്ന താനെങ്ങനെ അതിനുമുന്‍പു വന്നവരെക്കുറിച്ച് അറിയാനാണ്. വന്നവഴിയെ ആര്‍ത്തബാന്‍ തിരിച്ചുപോയി.

റബേക്ക കഴുതയെ വാങ്ങുന്നതിന് ഒരു വഴിതെളിഞ്ഞതില്‍ സന്തോഷിച്ചു. മീറയുടെയും കുന്തിരിക്കത്തിന്റെയും ചെപ്പുകള്‍ അവരുടെ കണ്ണില്‍ പെടാതെ പഴന്തുണികള്‍ക്കിടയില്‍ കിടന്നിരുന്നു. ഹേറോദേസിന്റെ പട്ടാളക്കാര്‍ വീടുകള്‍ കയറിയിറങ്ങി രണ്ടു വയസില്‍ താഴെയുള്ള കുട്ടികളെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു വധിച്ചു. അമ്മമാരുടെ നിലവിളികള്‍ പട്ടണത്തില്‍ പതിവ് സംഭവങ്ങളായി. ലെയ തന്റെ കുഞ്ഞു ദാവീദിനെ ഓര്‍ത്തു കരഞ്ഞു. ആര്‍ത്തബാന്‍ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളായ കാസ്പറിനെയും ബെല്‍ത്താസറിനെയും മേല്‍ഷ്യറിനെയും അന്വേഷിച്ചു ബെദ്ലഹെമിലൂടെ അലഞ്ഞു നടന്നു. യൌസേപ്പ് അപ്പോള്‍ മറിയത്തെയും ഈശോയെയും കൊണ്ട് ഈജിപ്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു. കാലേബ് അപ്പോഴും സംഭവങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിയ്ക്കുവാന്‍ പണിപ്പെടുകയായിരുന്നു.

ചതുരംഗം

2008-11-14T12:06:00.009+05:30

1.കളിക്കളം
കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും ചതുരക്കളം.
രുധിരത്തില്‍ കുതിരുന്ന കുരുതിക്കളം.
അക്കമിട്ടെണ്ണിയ കാലാള്‍ നിരന്നു.
തേരുണ്ട്, കുതിരയുണ്ടാനയുണ്ട്.
രക്ഷാവലയത്തിനുള്ളിലായ് എവിടെയോ
മന്ത്രിയോടൊപ്പം മഹാരാജനുണ്ട്.

2.സമനില
വലതുവെട്ടി ഇടതുവെട്ടി ആളൊടുങ്ങി;
പകലറുതിയായി; തേരൊടുങ്ങി;
ആനപോയ് കുതിരപോയ് എല്ലാമൊടുങ്ങി;
അടരാടി മതിയായീ ഹരമൊടുങ്ങി.
രാജന്‍, നമുക്കിനി സന്ധിചെയ്യാം.
ശാന്തിഗീതങ്ങള്‍ നമുക്കുപാടാം.

3.സന്ധി
ഛായാഗ്രാഹികള്‍ കണ്‍‌തുറന്നു.
വെള്ളിവെളിച്ചത്തില്‍ ഇരു മുഖങ്ങള്‍.
മന്ദസ്മിതത്തോടെ ഹസ്തദാനം.
രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ സ്ഥിരം ശ്രത്രുവില്ല.

4.കാണാപ്പുറം
ചാരം പുതച്ചിരുന്നെലും ചുടുകാട്ടില്‍
ചിതകളിലപ്പൊഴും കനലെരിഞ്ഞു.
കണ്ണീരുവറ്റിയ കണ്ണുകള്‍ക്കുള്ളിലായ്
സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചിതകളില്‍ വെന്തെരിഞ്ഞു

വിദ്യാര്‍ത്ഥി

2008-01-07T10:37:00.000+05:30

കൊച്ചുമുതലാളിയുടെ കാല്‍ മുറിഞ്ഞു
പള്ളിക്കൂടം വരെ കൂട്ടുവേണം.
അരചന്നു പിന്നിലായ് സേവകനെന്നപോല്‍
അക്ഷരച്ചുമടുമായ് പിറകേ ഞാനും.

അകലെനിന്നേ കേള്‍ക്കാം ആരവങ്ങള്‍
വാഗ്വീശ്വരിയ്ക്കെന്നും ഉത്സവങ്ങള്‍
നീലനിറങ്ങളിലക്ഷരങ്ങള്‍,
പുസ്തകത്തില്‍ പൂക്കും ചിത്രണങ്ങള്‍,
ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുന്നതൊക്കെയും ഈണത്തില്‍
ഏറ്റു പാടിക്കൊണ്ടു കുട്ടികളും

കൊച്ചുമുതലാളിയെ കൂട്ടുകാര്‍ ഒത്തുചേര്‍-
ന്നെതിരേറ്റകത്തേയ്ക്കു കൊണ്ടൂ പോയീ
വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടവുകള്‍ക്കിപ്പുറം
പാതയോരത്തു ഞാന്‍ ഏകനായീ

ഇപ്പടിയ്ക്കപ്പുറത്തറിവിന്റെ മലരുകള്
വിരിയുന്ന വിദ്യാലയത്തിലേയ്ക്ക്
ആരാണ് കാലമേ നാളെയെന്നാകിലും
കൈപിടിച്ചെന്നെയും കൊണ്ടുപോക?!

എനിഗ്മ

2007-08-19T07:28:00.001+05:30

പൊന്നാതിരപൂത്തിങ്കള്‍ തെളിഞ്ഞു,
പൂത്താരകങ്ങള്‍ നിരന്നു.
മുറ്റത്തുകത്തും വിളക്കിന്നു ചുറ്റും
മങ്കമാ‍ര്‍ നൃത്തം തുടര്‍ന്നു.

ഈശാനകോണില്‍ താനേ വളര്‍ന്നതാം
ഏഴിലം പാലകള്‍ പൂത്തൂ.
പാലപൂഗന്ധം വഴിഞ്ഞു.
താനേ തുറന്ന ജനാലകള്‍ ദൂരത്തു
മിന്നായം കണ്ടു തരിച്ചു.
ദൂരെ ശ്വാനവിലാപമുയര്‍ന്നു.

യവനിക രാവിന്‍, നിലാവിലുയരവെ
ശ്വേതാംബരിയാള്‍ ചിരിച്ചു.
സത്യം! എന്റെ കണ്ണാലെ ഞാന്‍ കണ്ടു.
തീരാവിരഹത്തിന്‍ ശോകാര്‍ദ്രഗാനവു-
മായവളെങ്ങോ മറഞ്ഞു.
നൂപുരത്തേങ്ങലും കേട്ടൂ.

ഒറ്റപ്പുളിമരക്കൊമ്പത്തു നത്തുകള്‍
ദുര്‍മന്ത്രലക്ഷം ജപിച്ചു.
കടവാതില്‍ ചിറകിട്ടടിച്ചു.
പൂമുഖത്തിണ്ണയില്‍ വെള്ളോട്ടൂകിണ്ടികള്‍
തട്ടിയുരുണ്ടൂ മറിഞ്ഞു,
കാലന്‍ പൂച്ച കിടഞ്ഞു മുരണ്ടൂ.

ആട്ടക്കസാലയില്‍ ചാരി മയങ്ങവെ
പൊട്ടിച്ചിരികേട്ടുണര്‍ന്നു.
വെള്ളിച്ചെരാതു തെളീച്ചു ഞാന്‍ നോക്കവെ
കാറ്റിലാ ദീപമണഞ്ഞു.
ദൂരത്തെന്തൊക്കെയോ വീണുടഞ്ഞു.
ഞെട്ടിത്തരിച്ചു ഞാന്‍ മന്ത്രം ജപിക്കവെ
കയ്യിലേലസ്സു തടഞ്ഞു.
പിന്നെയാ ഏലസ്സു മാറോടു ചേര്‍ത്തു ഞാന്‍
കണ്ണുമടച്ചു കിടന്നു.

രാത്രിയൊക്കെക്കഴിഞ്ഞെങ്ങനോ പിന്നെ ഞാന്‍
പതിവിന്റെ വിളി കേട്ടുണര്‍ന്നു.
ചുമരിന്മേല്‍ തൂങ്ങുമാ പഴയ ഘടികാരം
പാതി വഴിക്കു നിലച്ചിരുന്നു.
തൊടിയിലെ ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കളൊക്കെയും
ചോന്നു തുടുത്തു ഭയം പകര്‍ന്നു.
പാറിയടുത്തൊരു കൃഷ്ണപ്പരുന്തോന്നു
റാകിപ്പറന്നങ്ങുയര്‍ന്നു.
ഓടിക്കിതച്ചെത്തിയാരോ പടിപ്പുര-
വാതില്‍ തുറന്നു തളര്‍ന്നു നിന്നു.
അകലെ നിന്നപ്പൊഴും നരികളോ നായ്ക്കളോ
ഓരിയിട്ടോണ്ടേയിരുന്നു.
(പുഴ.കോമില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)

ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക്...(കവിത)

2007-03-10T20:12:00.000+05:30

മനസ്സിന്റെ മണിച്ചിത്ര വാതിലുകല്‍
തുറന്നെനിക്കോര്‍മ്മകള്‍ വിരുന്നൊരുക്കി.
ഇളനീരിന്‍ കുളിരുള്ളോരോര്‍മ്മകളില്‍
നീരാടി നീരാടി ഞാനൊഴുകി.

മലരടര്‍ന്നിതളടര്‍ന്നിലയടര്‍ന്ന്‌
മണിമെത്ത വിരിച്ചൊരാ മരച്ചുവട്ടില്‍
കൂട്ടുകാരോടൊത്തു കണ്ണടച്ചെണ്ണിയെണ്ണി
കാലങ്ങളെത്ര കഴിച്ചു,
കാലങ്ങളെത്ര കഴിഞ്ഞു.

കരിപുരണ്ടിരുപുറം മഷിപടര്‍ന്ന്‌
പൊടിയുമാറായുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍
മച്ചിന്‍പുറത്തിരുന്നെന്‍ മയില്‍പ്പീലികള്‍-
ക്കമ്മയായ്‌ മാറുകയായിരിക്കാം
മയിലാട്ടമാടുന്ന ഓര്‍മ്മകളില്‍
‍പെരുകുന്നു നിറയുന്നു മയില്‍ പീലികള്‍.

മഴനിറഞ്ഞിരുകര പുഴ കവിഞ്ഞു.
പൂമുഖപ്പടിയോളം പുഴ വളര്‍ന്നു.
കരകവിഞ്ഞൊഴുകുമെന്നൊര്‍മ്മകളില്‍
‍കടലാസു തോണികള്‍ നീരണിഞ്ഞു.

ഓര്‍മ്മവിട്ടുണരുമ്പോള്‍ തോണിയില്ല!
പുഴയില്ല, പൂവില്ല, പീലിയില്ല.
പൂവിടാ കോണ്‍ക്രീറ്റു കാടിനുള്ളില്‍
‍പ്രിയതമേ നീ പോയൊളിച്ചിരിക്ക.
തൂണോടു ചേര്‍ന്നുനിന്നെണ്ണിയെണ്ണി
കൈവിട്ട കാലത്തിലേക്കു പോകാം.

-ജോനാ

ഈശ്വരവിലാപം

2007-02-27T14:31:00.000+05:30

“എന്റെ വെള്ളരിപ്രാവിന്റെ തൂവലിലെങ്ങിനെ
വ്യര്‍ത്ഥാഭിമാനത്തിന്‍ കരിപുരണ്ടു?
നീല മഹാസാഗരം പോലെ ശാന്തമാ-
കേണ്ടുന്ന കണ്ണുകളോ ചുവന്നും!”

പൂന്തേന്‍ തുളുമ്പേണ്ട പൂവിന്റെയുള്ളിലി-
ന്നെങ്ങനെ തിക്തരസം പടര്‍ന്നു?
തീര്‍ത്ഥക്കുളത്തില്‍ വിഷം കലര്‍ന്നു!
കരയോ കറുത്തു; മനമിരുണ്ടു.

ധര്‍മ്മവാക്യങ്ങളില്‍ ജലം ചേര്‍ത്തു വില്‍ക്കുന്ന
കടകളിലെവിടെയോ ശാന്തി തിരഞ്ഞവര്‍
ശാന്തി കിട്ടാതലഞ്ഞുലകത്തിലൊക്കെയും
വിദ്വേഷബീജം വിതയ്ക്കാന്‍ നിയുക്തരായ്‌.

ആയുധപ്പുരകളില്‍ പായ വിരിച്ചവര്‍
‍ദേവസൂക്തങ്ങളെ വ്യഭിചരിച്ചു.
അഗ്നിബാണങ്ങളാല്‍ ജീവനെടുത്തിട്ട്‌
ദേവനായിട്ടെന്നഹങ്കരിച്ചു.
ഉള്ളിലെ അഗ്നിയാലന്ധരായൊക്കെയും
ചാമ്പലാക്കാനായ്‌ അവര്‍ നടന്നു.

കൊത്തുന്ന പാമ്പിനു പാലുകൊടുക്കുവാന്‍
സ്വാര്‍ത്ഥലാഭത്തിന്റെ ലോകപ്രമാണികള്‍.
അഭിനവ വിദ്വേഷവേദം ചമക്കുവാന്‍
വ്യാജപ്രവാചകന്‍മാരും ഗുരുക്കളും.

വര്‍ഷകാലത്തിന്റെ കാര്‍മുകില്‍ ഇങ്ങനെ
എത്രനാള്‍ ആദിത്യനെ മറയ്ക്കും?
വര്‍ഷകാലത്തിന്റെ കാര്‍മുകില്‍ ഇങ്ങനെ
എത്രനാള്‍ ആദിത്യനെ മറയ്ക്കും!

കമ്പ്യൂട്ടറിനോട്‌

2006-11-24T19:39:00.000+05:30

ഗണികയന്ത്രത്തിന്റെ ചതുരത്തലങ്ങളില്‍
തെളിയുന്ന വര്‍ണ്ണാക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുന്‍പിലായ്‌
വരികള്‍ക്കു പിന്നിലെ അര്‍ത്ഥം തിരഞ്ഞെന്റെ
മനുജമസ്തിഷ്കം പകച്ചു കിതക്കവെ
ഊറിച്ചിരിക്കുന്ന കപടമസ്തിഷ്കമേ
വയ്യ, തളര്‍ന്നെന്റെ അംഗുലീയങ്ങളും.

കാഴ്ച

2006-11-13T13:01:00.000+05:30

മാനസ വാടിയില്‍ മോഹം വിടര്‍ന്നപ്പോള്‍
ഒന്നാം കിളിക്കുമേല്‍ കണ്ണുവച്ചു.
വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വാസന്തം വന്നപ്പോള്‍
രണ്ടാം കിളിക്കൊപ്പം കൂട്ടുകൂടി.
ആ കിളിയെന്നോ പിണങ്ങിപ്പറന്നപ്പോള്‍
മൂന്നാം കിളിക്കൊപ്പം കൂടൊരുക്കി.
ഇന്നാ കുടിലിന്റെ പൂമുഖത്തിണ്ണയില്‍
നാലാമത്തെക്കിളി കാത്തിരിപ്പൂ
നാരായണക്കിളീ നീയാരേ തേടുന്നൂ
നിന്‍ ദേവന്‍ വൃന്ദാവനം വെടിഞ്ഞൂ.

മാനസവാടിയില്‍ പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞപ്പോള്‍
ചെമ്പനീര്‍ പൂവിനെത്താന്‍ ഭ്രമിച്ചു.
മുരളികയൂതിയാ കാര്‍വര്‍ണ്ണന്‍ നിത്യവും
ആ പൂവോടു മാത്രമായ്‌ സല്ലപിച്ചു.
ആ പൂ കൊഴിഞ്ഞിട്ടോ ആരോ നുകര്‍ന്നിട്ടോ
ഇന്നു മറ്റൊന്നിനെ തേടിടുന്നു.
നീലഞ്ജനപ്പൂവേ നീയാരേ തേടുന്നൂ
നിന്‍ ദേവന്‍ ഏതോ പൂവില്‍ ഭ്രമിച്ചു.

വൈകിയാണെങ്കിലും ഞാനെന്റെ ജാലകം
എന്തിനോ മെല്ലെ തുറന്നീടവെ
വെയിലേറ്റു വാടിയ പൂവുകളൊക്കെയും
ആരെയോ ധ്യാനിക്കയായിരുന്നു.
തളിരിട്ട നാട്ടുമാവിന്നിളം ചില്ലയില്‍
പാടാതെ വന്നൊരു കിളിയിരുന്നു.

മംഗളപത്രം

2006-11-08T11:42:00.000+05:30

മാറാലമൂടുമീ സന്ധ്യകള്‍ക്കപ്പുറം
മഞ്ഞില്‍ കുളിച്ചൊരു രാവുണരും.
യാത്ര ചോദിക്കുന്ന സോദരീ, അന്നൊരു
പൂത്താലി നിന്നെ അലങ്കരിക്കും.
വല്ലരി നിന്നില്‍ നിന്‍ വല്ലഭന്‍ നെയ്യുന്ന
കനവുകള്‍ കനിയായവതരിക്കും.
സന്താനസമ്പാദ്യമോടെ നീ ആയിരം
പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രോദയ സാക്ഷിയാകും.

അന്നുനിന്നോര്‍മ്മതന്‍ കോണിലായെങ്കിലും,
ഈയുള്ളവന്‍ ഉണ്ടായിരിക്കയില്ലെങ്കിലും,
മംഗളപത്രമീ കാറ്റിന്റെ കൈകളില്‍;
കരളിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന ഈ പൂ ദളങ്ങളില്‍.
നിന്‍ ജീവനാകെയും പൂത്തുലഞ്ഞീടട്ടെ
പാതിവൃത്യത്തിണ്റ്റെ പാരിജാതം.

- ജോനാ

ലീവ്‌ റിക്വസ്റ്റ്‌

2006-11-07T17:21:00.000+05:30

വരിചേര്‍ന്ന നെല്‍ക്കതിര്‍ തലചായ്ച്ചുറങ്ങുന്ന
വയലിന്റെ ഇപ്പുറത്തിത്തിരി ഭൂമിയില്‍
ഒരുകൊച്ചു കൂരയില്‍
ഇത്തിരി നേരം തലചായ്ചുറങ്ങുവാന്‍
ഇത്തിരി ലീവു തരിക മാനേജരെ

കളകളം പാടുന്ന പുഴയുടെ ഇക്കരെ
കയറുമാടത്തിലൊരു തഴപ്പാവിരിച്ചിട്ട്‌
തഴുകുന്ന കാറ്റിന്റെ കുളിരില്‍ മയങ്ങുവാന്‍
ബാല്യം സ്മരിക്കുവാന്‍
കൌമാര കൌതുകം ഓര്‍ത്തു ചിരിക്കുവാന്‍
ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലെ എന്നെത്തിരിച്ചറി-
ഞ്ഞിത്തിരി നേരം ഞാനായിരിക്കുവാന്‍
ക്ഷണനേരമെങ്കിലും അമ്പലക്കാളപോല്‍
ബന്ധനമില്ലാതെ മേഞ്ഞു നടക്കുവാന്‍
ഇത്തിരി ലീവു തരിക മാനേജരെ

-ജോനാ

പുനര്‍ജ്ജനി

2006-11-04T11:31:00.000+05:30

മീനക്കൊടുംവെയില്‍ ചായുന്ന നേരം
വൃക്ഷമുത്തച്ഛന്റെ ആത്മഗതം
വനമായിരുന്നിടം തരിശായൊടുങ്ങവെ
ഏകനായി ഇവിടെ ഞാന്‍ വേനല്‍ സഹിക്കുവാന്‍.
'ഇന്നു ഞാന്‍ നാളെ നീ' ചൊല്ലിക്കടന്നു പോയ്‌
കടപുഴകി ചിലരൊഴുകി അഴുകി അകലങ്ങളില്‍.

അപരാഹ്നമായ്‌ സൂര്യന്‍ ആഴിതേടി
പുനര്‍ജ്ജനി വേണ്ടേ? പുലരി വേണ്ടേ?

പുഷ്പകാലത്തു താന്‍ പൂവിരിച്ചീലാ,
പുണ്യാതിരക്കു താന്‍ പൂപൊഴിച്ചീലാ.
ആറ്റക്കിളികളെ പോറ്റാതയച്ചു,
കൂട്ടിലെ കുഞ്ഞിനെ കാറ്റത്തുലച്ചു.

അപരാഹ്നമായ്‌ ജീവന്‍ ശാന്തി തേടി
പുനര്‍ജ്ജനി വേണ്ടേ? പുലരി വേണ്ടേ?

ദളമര്‍മ്മരങ്ങള്‍ ജപമാലയായീ
വേനല്‍ക്കൊടും വെയില്‍ യാഗാഗ്നിയായീ
പൂര്‍വ്വാശ്രമത്തിന്നിലച്ചാര്‍ത്തു മാറ്റാം
പുണ്യാശ്രമത്തിന്‍ തളിരാട ചൂടാം

പാപബോധത്തിന്റെ പാലഴി നീന്തി
ശാന്തി തീരത്തുതാന്‍ ചേരുന്ന നേരം
പുണ്യം വരുത്തുന്ന പനിനീരുമായീ
മേഘമാലാഖമാര്‍ മാനത്തു ദൂരേ.

-ജോനാ